Gazze Üzerinden Biz Eleştirisi

“İslam dünyasına seslenmiyorum!
Gayrimüslimlere sesleniyorum! Bu savaşı durdurun!”
— Gazzeli Bir Baba

Acı ama gerçek bir sesleniş bu. 2 milyar İslam âleminin bir hiç oluşu gerçeği. Nice kalabalıkların azınlığa yenildiğini görmek... Tıpkı geçmişte de olduğu gibi. Suskunluğumuz, durgunluğumuz zalimin zulmünü artırmasına neden oluyor. Zalimin azgınlığı, duruş göstermeyip engellemedikçe büyümeye de devam ediyor. Böyle giderse, edecek de.

Görmüş olduk! Çatışmalar, savaşlar, hatta daha ağırı — soykırımlar — sadece kötüler var diye gerçekleşmiyor. Kendini iyi gören, “vicdan sahibiyim” diyenin hakkı tesis etmeye yeltenmemesinden de ölüyor birileri. Tarih, bizler gibi şahit oluyor yaşananlara. Nesillerimiz bizlere zamanı gelince soracaklar ve sitem de edecekler:

— “Ya anne, baba, görmediniz mi? Aklınız neredeydi? Neyle uğraşıyordunuz çocuklar ölürken?”
Ne diyeceğiz?
— “Oğlum/kızım, onlar Arap! Geçmişte bize ihanet ettiler, biz de sessiz kaldık!” mı diyeceğiz?

— Hangi Araplardan bahsediyorsun? Her neyse! Öyle olsa bile, hani hiçbir oğul babasının suçundan mesul değildi ya da tam tersi? Hani öyle demiştin! Hem, yeni doğanların öldüğü bir yerde sen ihanetten mi bahsediyordun?

Çarpıcı. Sessizliğimizin sebebi ihanet de değil, konusu bile açılmadı, biliyorum. Tepkisiziz. 2 milyar Allah’ın vaadine inananlar olarak tepkisiziz. Hesabımız büyük, azabımız çetin — böyle giderse. Sinirleri alınmış et yığınları gibi yaşamımızı sürdürüyoruz. Bunu bilen Gazzeli bir baba da umudunu artık gayrimüslimde arıyor. Varsın, duası kabul olsun.

İslam ümmeti feshedilmiştir.
Ve bu fesih, ne bir darbeyle ne de bir savaşla gerçekleşti. Kan dökülmeden, silah patlamadan, yürekler teslim oldu. Teslim olduk ekranlara, nefse, lükse, konfora. İslam ümmeti, koltuklarında otururken mazlumlar taşların üzerinde can verdi. Biri bizi uyandırmadı; biz de kimseyi uyandırmadık.

Her şeyin bir bedeli var. Bu suskunluğun da.

Bu konforsuz gerçeği kabullenmek zorundayız: Biz ümmet olmayı unuttuk.
Namazımız var ama sorumluluğumuz yok.
Orucumuz var ama merhametimiz yok.
Zekât veriyoruz ama zulme karşı sesimiz yok.
Hacılarımız var ama Kudüs'ün yolunu unuttuk.
Dillerimiz Allah derken kalplerimiz paraya, tüketime, dünyevî hırslara kul oldu.

Sahi, ne zaman bu kadar vurdumduymaz olduk?
Bir yanda bombalanan evler, bir yanda yeni model telefon kovalayan insanlar…
Bir yanda çocukların cansız bedenleri, bir yanda filtreli selfie’ler…

İşte bu yüzden Gazze sadece Gazze değildir. Gazze, bizim aynadaki çürümüş yüzümüzdür. Vicdanlarımızın nabzıdır. Sustuğumuz her dakika, biz biraz daha ölürüz. Onlar kanla...